Ταξίδι από το Mostar στους καταρράκτες και παρακάτω...

Mostar, γι' αυτό πήγα εκεί, γι' αυτό άλλαξα τη διαδρομή.
Mostar, η εικόνα λέει τα πάντα στην ουσία.
Δεν ξέρω γιατί, έπεσα πάνω σε πολύ χαλαρούς ανθρώπους, ναι, τι σημαίνει χαλαροί, ήταν ενθουσιασμένοι και ήθελαν οπωσδήποτε να με στείλουν σε ένα κλαμπ, το καλύτερο στη Βοσνία Ερζεγοβίνη και ήμουν πραγματικά δύο λεπτά πριν από το κλαμπ και είδα τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα και μου ήταν ξεκάθαρο, αυτό θα είναι μια διαδρομή με ταξί για το σπίτι!
Για να κάνω σήμερα το πρωί χαλαρά το πρωινό μου, εε, την πρωινή μου άσκηση πρώτα, μετά να φτιάξω το πρωινό μου, να τακτοποιήσω τον Frankie, να πλύνω, να κάνω ντους, να ξυριστώ, πριν φυσικά, και μετά ξεκίνησα και μάλιστα για τους πολυδιαφημισμένους καταρράκτες!
Στη μνήμη τα οχτάιντα, μερικοί άνθρωποι χαλαροί, έρχονται φωτογραφίες και μετά υπάρχει και το σχόλιο γι' αυτό.
Το κάνω διαφορετικά σήμερα, θα στείλω τις εικόνες στη χρονολογική τους σειρά...
Ίσως άλλη μία, δύο λέξεις για το Mostar... αυτό που εξακολουθώ να εκτιμώ, είναι αυτή η μπουρλέσκα γοητεία, όταν παλιές βίλες ερειπώνονται, όταν μπορείς ακόμα να διακρίνεις το μεγαλείο και τη μεγαλοπρέπεια, ακόμα να τα μυρίσεις, και όταν έχεις όρεξη να το φανταστείς αυτό στην πλήρη ομορφιά του, ακόμα κι αν δεν έχει πια στέγη και στέκονται μόνο οι κολόνες και μπορείς να διακρίνεις πόσο μεγάλα ήταν τα δωμάτια...!
Στο οικόπεδο στη μέση...ακριβώς στη μέση ή η γέφυρα, τουρισμός...
Λοιπόν, νομίζω τριάμιση ώρες χθες, νομίζω ξεκίνησα 18.30 και επέστρεψα 22.00 και κάθισα επίσης σε ένα, δύο, τρία μπαρ και κοίταξα τους ανθρώπους και προσπάθησα να δημιουργήσω μια σύνδεση.
Όμως φαινόταν ότι η μία πλευρά θεωρεί τον εαυτό της μάλλον Κροάτες και οι άλλοι είναι μάλλον μόνο Μουσουλμάνοι, δεν υπάρχει πολλά.
Είδα λίγους ανθρώπους με χαμόγελο, είδα λίγους ανθρώπους που ήταν φυσικοί! Το 90 τοις εκατό από αυτούς μυρίζουν σαν χημικό όπλο και το προσποιητό γέλιο είναι αφόρητο, είναι εντελώς τρελό.
Mostar, οι κεντρικοί δρόμοι καθαροί τακτοποιημένοι, οι τουριστικές ιστορίες καθαρές τακτοποιημένες, με το υποχρεωτικό, ξεκινώντας από το περίπτερο ποπ κορν, μέχρι, είναι όλα εκεί...
Και μόλις βουτήξεις δύο, τρεις κάθετους δρόμους στην προαστιακή πόλη, τότε έχεις βουνά από σκουπίδια, τότε έχεις ανθρώπους με σκισμένα ρούχα, τότε έχεις τον πόνο και τη δυστυχία στην καθαρή μεγαλοπρέπεια, ....εντυπωσιακό... τα χαμόγελα.
Έπρεπε να φύγω από εκεί, έπρεπε να βγω από εκεί και δεν μπορούσα να είμαι έξω το βράδυ! Αυτό θα κλιμάκωνε εντελώς και δεν είχα διάθεση γι' αυτό.
Λοιπόν, το επόμενο τμήμα, το ταξίδι σήμερα στον καταρράκτη.

Το βλέπετε ήδη, απίστευτα όμορφο, υπέροχο, καταπληκτικό, αυτό είναι που ήταν ο στόχος για τη σημερινή μέρα.

Das war der Weg dorthin. Eigentlich ziemlich entspannt, würde ich sagen. Kein Stress. Die Tour ging mit hoch und runter. Frenkie hatte es super, super gewuppt. Und das GPS hat einen unfassbaren Umweg eingebaut, der wiederum witzig war. Und im Endeffekt nur irgendwie sieben Kilometer, acht Kilometer länger war. Genau, jetzt bin ich also mit dieser Vorfreude Wasserfall. Meine Erinnerung letzte mal, es gibt dieses Bild von mir, wie ich in Aragonien unter einem Wasserfall stehe, quasi aus einer Höhle tretend und dann das Wasser über mich prasselt, direkt aus dem Berg. Und dann komme ich da an und sehe schon einen gigantischen Parkplatz. Rechts, links, dies, das. Ich hoffe, du hast es gesagt, auf jeden Fall. René? Genau, Ananas. Und ich denke mir, komm, fährst jetzt an dem freien Parkplatz noch vorbei, weil der ist rappeldicke voll. Da, jede, da, was du irgendwie findest. Und fahr halt weiter und komm da halt an und nehm halt den für die Busse, weil die Pkw-Parkplätze sehen nicht so besonders großartig aus. Ich stehe keine zwei Minuten. Irgend so ein Security-Typ, der mir auf geradebrechtem Englisch versucht zu erklären, dass ich doch bitte den Parkplatz auf der anderen Seite nehmen soll, weil der ist für Busse. Ich erkläre ihm, dass das aber Parkplätze sind, die für Pkw sind und die eher eine Pologröße haben. Interessiert ihn nicht. Er zuckt irgendwann die Schulter an, so nach dem Motto, ich kann das dafür. Ich denke mir, okay, fährst du rüber, will Frenkie starten, springt Frenkie nicht an. Oder nicht so, ach du Scheiße. Naja, ich habe ja einen super Charger von meinem Freund Christian geschenkt bekommen und den kurz angeklemmt. Power an, Frenkie startet. Also habe ich ein Relais-Problem. Ich habe es, wie gesagt, noch nicht herausgefunden. Ich habe mich hingesetzt, habe die ganzen Verbindungen geprüft. Ich wollte eigentlich zu dem Autoelektriker. Das ist eine andere Geschichte, warum das nicht stattgefunden hat. Annyhausen. Ich bin also dann rüber auf den anderen Parkplatz hingestellt, den Kühlschrank angeschmissen. Ich habe ein bisschen was zu essen drin, damit mir das dann nicht irgendwie abhanden kommt in der Zeit, in den unendlich vielen Stunden, die ich jetzt am Wasserfall verbringen werde. Weil ich weiß, ich habe nur noch eine Zwei-Stunden-Fahrt vor mir, um im Nationalpark anzukommen. Alles klar. Und mir fällt überall diese Security auf. Überall. Die laufen über den Parkplatz, die diskutieren mit irgendwelchen Touristen und es ist wirklich aus aller Welt alles dabei. Und vorrangig richtig dicke, fette Karren. Also icke mit meinen Schlappen da vorne hingetappert zu dem Einhang. Und überall Touristenstände. Also von Schmuck über Wein, Schnaps, Öl zu absurden Preisen. Ich konnte da nur vorbeilaufen, weil die Menschen wirklich auch ihr Rochen haben. Also unangenehm ihr Rochen haben. So nach Kampfmitteln. Chemiebombe. Keine Ahnung, ob die vorher bei Douglas waren oder was. Und die sämtliche Proben von allem irgendwie mitgenommen haben. Wie gesagt, querbeet durch die Nationalitäten. Und ich denke mir, oh scheiße, da steht so ein Zug, also hier so ein Mithänger hinten dran. Ich fahre auf der Straße die Touristen hin und her. Und ich gehe zu dem Typen hin und habe gesagt, Mensch, ey, wie sieht es denn aus? Sprichst du Deutsch oder Englisch? Und er so, ähm, ich weiß noch nicht. Und ich so, okay, I don't know heißt, du sprichst Englisch. Ja, ja, ja, ja. Okay, also. Es hat dann, ich kürze mal ab, lustige vier Minuten gedauert, bis ich herausgefunden habe, dass wenn ich die Treppe nehme, laufe ich sechs Minuten. Und wenn ich mit ihm mitfahre und er fährt in fünf Minuten los, bräuchte nur vier Minuten. Nein, Kinder, check. Kannst ja auch noch Fotos unterwegs machen. Und da gibt es so eine kleine Aussichtsplattform auf der Treppe nach unten. Und ich kicke da runter und denke mir, oh scheiße, oh scheiße, das willst du dir doch nicht wirklich geben, Iven. Und gleichzeitig fange ich an zu lachen und denke mir, ein Glück hast du die Badehose eingepackt. Also tapper ich da runter. Massen an Leuten, eine Bude neben der nächste. Die haben eine Bar in den Serien gebaut. Ringsrum sind Bars und irgendwelche, ich habe keine Ahnung. Ich habe versucht, mich unter meinem Hut zu verbergen. Bin in so eine halbwegs geschützte Ecke, weil die da irgendetwas bauen, da war Baustelle, deswegen hab mir also meinen Schlüpper ausgezogen, mir meine Badehose angezogen, bin runter zum See und bin darin. Und ja, es ist kalt. Und nein, ich bin da erstmal nicht wieder raus. Ich bin wirklich erst raus, als nichts mehr ging. Ich war eine halbe Stunde drin. Und bin diesen kompletten Wasserfall hoch und runter, weil es einfach schön war. Ringsrum, mich herum, irgendwie Fische bis zu 25 Zentimeter Größe, die immer mal wieder neugierig ankamen, wenn ich auf dem Rücken vor mich hin trieb, den dem Lauf des Flusses sozusagen folgen. Und das ist total interessant, weil das sind ja, werdet ihr gleich sehen auf den Fotos, das ist ja wie so ein Rondell, dieser Wasserfall. Das ist total cool. Und das erzeugt natürlich witzige Strömungsverhältnisse. Und mittendrin ist halt wie eine Sandbank, da ist halt nur hüfthoch das Wasser. Kannst du also nicht durchkraulen. Ja, ich hatte Spaß. Währenddessen, ich hab mich natürlich ab und zu mal umgedreht, sitzen die Touristen, also wenn die das könnten, würden die die Terrasse noch über den See packen, auf jeden Fall. Das ist total krass. Und einer neben dem anderen durch dich gedrängt. Ich hab dann mal irgendwie so gesehen, wie der eine seine Gabel zum Mund und der neben ihm sitzende links gerade das Messer bewegte, um was zu schneiden. Und der sich das Essen komplett unter die Nase stochert. Und ich denke mir, das sind genau die Momente, die ich nicht mehr brauche und will. Jedenfalls nicht in so einem krassen... Ne, stimmt nicht, das Umfeld ist cool. Ja, jetzt nehmen wir das nochmal zurück in diesen nicht vorhandenen Abständen zueinander. Okay, ich geh also schön entspannt da meine Runde gedreht, bis mir wirklich schweinekalt war. Ich war dann alleine in dem See, trotz der gefühlt Millionen Menschen, die da waren. Waren bis auf ein paar Kids, die so für fünf, maximal zehn Minuten drin waren. War keiner in dem Wasser. Die haben sich auch alle irgendwie, als ich da drin bin und nicht irgendwie pustend, und kurz untertauchen und wieder raus. Die haben auch ganz komisch geguckt. Könnte natürlich auch einmal im weißen Arsch liegen, der dann ja glücklicherweise in der Badehose steckte. Genau, dann bin ich da raus und da ich nur von der Plattform oben, also dieses erste Bild, gemacht habe und dann erst im Wasser war, habe ich die anderen dann danach, um mich vorher auch noch eine Runde abzukühlen. Und in Spiek wollte er ja auch hin, das war auch toll. Und es ist, wenn man da vorne an der Kante, du darfst ja da nicht drüber schwimmen, ich habe ja gleich eine Ansage gekriegt, kam ja gleich einer mit der Drillerpfeife, soweit zu der Thematik Security, wie der mich da hätte rausholen wollen. Ich hatte nur keinen Stress, wenn ich dann ans Ufer komme, dass da gleich fünf Security-Typen stehen, die mich dann, was weiß ich, gefangen nehmen oder mir mit erhobenen Zeigefingern Vortrag halten oder ich eine Strafe bezahlen muss oder, aber ich habe keine Ahnung. Ich bin so kurz noch weiter und wie gesagt, dann kam ja die Drillerpfeife und hektische Hände, Hände winken durch die Luft, dass ich da raus soll. Und bin dann halt auch wieder zurück und ich habe den dann auch ignoriert, als er dann irgendwie sagte, jetzt hier kommen an den Strand und so, hat er ja nicht gesagt, also Körpersprache schon. Ich bin da halt weiter rumgeschwommen und habe mich da nicht stören lassen. Und als es mir dann wirklich kalt war, bin ich raus. Und da war er dann auch nicht mehr da. Er stand dann witzigerweise oben, als ich zum Ausgang am Parkplatz kam und zog so die Augenbrauen hoch, nachdem ich ihn an den Grinsen habe. Und dann gab es ein High-Five und ein Lachen. Also das sind die Regeln, die da irgendwer aufstellte. Das waren auch nicht seine, konnte ich auch nicht nachvollziehen. Genau, ich habe dann also die Fotos gemacht und bin dann zu Fränki und dann, dann ging es richtig los.

Αυτή ήταν μια απίστευτη διαδρομή. Ήταν τελείως τρελή.
Δηλαδή δεν έχω δει τόσο πολύ τοπίο, τόσα βουνά, τόσες διαφορετικές βλαστήσεις σε τόσο μικρό χώρο.
Το ότι γύρω μου ήταν μοτοσικλετιστές, είναι τόσο κατανοητό, γιατί κάποιες φορές οδήγησα σε στροφές 120 μοιρών.
Ήταν τόσο τρελό!!! Είναι απίστευτο. Είναι πραγματικά απίστευτο.
Και ενδιάμεσα υπήρχαν διαδρομές, εκεί θυμήθηκα το τηλέφωνό μου και έβγαλα γρήγορα μερικές φωτογραφίες από το παράθυρο.
Και σε όποιον λείπει όλο το μπαμπέσι στη μέση του μπροστινού τζαμιού, να του πω ότι η αλυσίδα, η μαύρη φέρουσα αλυσίδα από τη Gambia, δεν κράτησε.
Τα παράτησε. Δηλαδή, πρέπει πρώτα να φτιάξω κάτι, για να μπορέσει να ξαναμπεί. Ακριβώς.
Δηλαδή οδήγησα πραγματικά, πραγματικά τρελές διαδρομές. Εντυπωσιακό. Και ήταν διασκεδαστικό.
Και στη μέση βλέπω, καθώς βγαίνω από το ένα βουνό, στην άλλη πλευρά του βουνού, ένα τεράστιο εργοτάξιο. Και σκέφτομαι, α γαμώτο, αυτή είναι ακριβώς η πλαγιά από όπου περνάει ο δρόμος.
Και πράγματι είναι έτσι, δύο αυτοκίνητα δίπλα-δίπλα δεν χωράνε.
Δηλαδή είναι με προχώρημα και οπισθοπορεία μερικές φορές, με αστεία σχόλια, κορναρίσματα, με το κατάλληλο σχόλιο από τη δική μου πλευρά. Σε περίπτωση που δεν θυμάστε: "Όταν κάποιος κορνάρει, κάνε θαμ απ. Κόρνα πηγαίνει, άναψε φώτα!"
Και έφτασα κάποια στιγμή σε αυτό το εργοτάξιο.
Και οι επόμενες φωτογραφίες, ελπίζω να έχω συλλάβει κάτι, δείχνουν πώς οι Κινέζοι απλά χτίζουν ένα τέτοιο πράγμα εκεί.
Τρελό, εντελώς τρελό. Και σήμερα είναι Κυριακή, δουλεύουν. Δηλαδή είδα το συνεργείο τότε, περνούσα το μεσημέρι, να βγαίνουν από τα κοντέινερ.
Και πρέπει να είναι ένα τεράστιο έργο. Σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα αργότερα είναι το κεντρικό των Κινέζων.
Διοικητικό κτίριο και μια τέτοια παλιά βίλα, ένα παλιό κτίριο του Στάλιν. Με τέτοια μεγάλα αυτοκίνητα και μπροστά. Και από κάτω γράφει στα αγγλικά: "Είμαστε εκεί όπου χρειάζεται ενέργεια!"
Εντάξει, σκέφτηκα και απλά συνέχισα να οδηγώ.
Παρόλα αυτά, είναι ένα εντυπωσιακό πράγμα, σίγουρα.

Στο καλό, δεν μπόρεσα να το αποτυπώσω σε όλο του το μεγαλείο.
Αυτό εκτείνεται ψηλά μέχρι την κορυφή του βουνού, δηλαδή υπολόγισε κανά 300 μέτρα. Και εντελώς στην κορυφή υπάρχουν δύο τεράστιοι σωλήνες που βγαίνουν από το βουνό. Δηλαδή ακόμα κάτω από τη βουνοκορφή τρόπον τινά. Εκεί μάλλον πρόκειται να πλημμυρίσει σύντομα η κοιλάδα από πίσω.
Εντάξει, οι επόμενες φωτογραφίες που ακολουθούν είναι ουσιαστικά οι φωτογραφίες από το ταξίδι από τους καταρράκτες και τελικά μέχρι εδώ στο πάρκο.
Έχω διανύσει τώρα τα τελευταία 15 χιλιόμετρα μέσα από το πάρκο. ...
Δυστυχώς είναι έτσι που ούτε το κάμπινγκ εδώ κάτω είναι ανοιχτό, ούτε το ξενοδοχείο, ούτε το σημείο πληροφοριών. Το οποίο το βρίσκω κρίμα, γιατί χωρίς "οδηγό" δε θα ήθελα τώρα να τριγυρίζω εδώ με κάποιον τρόπο.
Γιατί αυτό είναι ήδη χωρίς τέτοιους αστείους δρόμους, επειδή είναι φυσικό πάρκο, τότε κάπως όχι και τόσο εύκολο, νομίζω. Πρέπει να δω.
Το γεγονός είναι ότι ο δρόμος προς τα εδώ ήταν απίστευτα εξαντλητικός. Δηλαδή ο Frankie ήταν μερικές φορές με τη θερμοκρασία του κινητήρα πάνω από 100°.
Φυσικά, πριν ξεκινήσω σήμερα, ξαναέβαλα 500 χιλιοστόλιτρα νερό.
Και δεν έχω ιδέα, τώρα έρχονται εδώ κάπως αυτοκίνητα στο πάρκινγκ. Ίσως δουλεύουν εδώ, θα τους ρωτήσω. Εεε....Πολλά "Εεε".
Κοιτάζω εδώ βουνά, έναν απίστευτα όμορφο ουρανό και σκέφτομαι επίσης, είναι εντυπωσιακό.
Εεε...Εκεί ήταν πάλι. Τα κατάφερα.
Δηλαδή και εκεί στην ξηρότητα του τοπίου ενδιάμεσα, ειδικά επειδή το πράσινο ξεχύνεται τόσο δυνατά, παρόλα αυτά κάπως λίγο σαν Ιρλανδία.
Δηλαδή πέτρες χωρίς τέλος, εν μέρει στον ίδιο σχηματισμό όπως τον ξέρω από την Aragonien, πάνω από τα βουνά. Τρελό, πραγματικά τρελό, τρελό τοπίο.
Καθόλου τυπικό τρόπον τινά, ό,τι και αν είναι τυπικό.
Νομίζω, ή μήπως όχι. Ναι, αυτό είναι σίγουρο.
Πάντως ήταν καταπληκτικό. Εξαντλητικό, επειδή ήταν πολύ ζεστά.
Και όταν τελικά διέσχισα έξι σήραγγες συνολικά και κατέβηκα σιγά σιγά πάλι από τα βουνά, είναι εδώ επίσης λίγο πιο ευχάριστα.
Ο άνεμος φυσάει, δηλαδή, ο ήλιος έχει φυσικά παρόλα αυτά δύναμη, φυσικά. Δεν είναι όμως πια τόσο ζεστά.
Και αυτό κάνει καλό στον Frankie και σε μένα, νομίζω επίσης, πολύ καλό.
Εντάξει, ας δούμε τι άλλο όμορφο έχω για εσάς.

18 εικόνες που στο τέλος τέλος, συνοψίζουν αρκετά καλά αυτές τις τρεισήμισι ώρες διαδρομής...
Δηλαδή ποικιλία από εντυπωσιακές εικόνες, στιγμές... θα ήθελα πολύ να είχα αφήσει μια κάμερα να τρέχει...
Τρελό, είναι πραγματικά τρελό! Είναι σίγουρα μια όμορφη χώρα, οπωσδήποτε!
Και καθώς γινόταν όλο και πιο στενό και ανέβαινε πάλι κάπως προς τα πάνω, δηλαδή η τελευταία οροσειρά που έπρεπε ακόμα να περάσω εδώ, ευτυχώς ένα φορτηγό μπήκε μπροστά μου σε αυτόν τον δρόμο και φυσικά έπρεπε να φρενάρω λίγο.
Σωστά, τη φωτογραφία με τις αγελάδες δεν την έχω τώρα επίσης... και αγελάδες που στέκονται απλά στο δρόμο στη μέση... κάπου στο πουθενά... στρίβεις τη στροφή, με προσπερνάει πρώτα μόνο μια χοντρή Ducati και σχίζει πραγματικά το ιμάντα, και γέρνει στη στροφή και ακούω μόνο πώς τρίζει!
Δεν τράκαρε και δεν ήταν μόνος του... ήταν ήδη δύο από τα παιδιά του που είχαν περάσει πριν και ανάμεσα ήταν ένα αυτοκίνητο, ακριβώς, δηλαδή, πάτησα ήδη ωραία το φρένο, πριν στρίψω τη στροφή και εκεί στέκονταν έξι αγελάδες στο δρόμο και περνούσαν ακριβώς από την άλλη!
Και από αυτό το φρενάρισμα το τηλέφωνό μου βγήκε από την εμβέλεια.
Το σήκωσα όταν σταμάτησα.
Ακριβώς, το φορτηγό ήρθε μπροστά μου και στο μεταξύ ήταν πραγματικά πολύ εκνευριστικό για μιάμιση ώρα, όταν αυτοί με τα FUCK SUV τους γιγάντιες Daimler, γιγάντιες BMW, γιγάντιες Volvo δεν έχω ιδέα, κάτι Skoda ιστορίες, όταν σχεδόν ξύστηκαν πάνω στον Frankie.
Είχα πραγματικά σήμερα ένα αστείο απόγευμα βρισιάς!
Και "Sackpfeiffen" ήταν ακόμα το ευγενικό! Μετά φυσικά ζητούσα συγγνώμη πάντα δυνατά όχι μόνο στον εαυτό μου, και ταυτόχρονα συνέχιζα να παροτρύνω τον εαυτό μου να είναι έτσι, αλλά, φυσικά πάντα έστελνα και ένα "δεν το εννοούσα έτσι" μετά!
Απλά τέτοιες στιγμές τρόμου, όταν στρίβεις μια τέτοια αιχμηρή στροφή και είσαι στην εξωτερική λωρίδα και έρχεται ένα SUV με δεν έχω ιδέα, αν είχε 30, οδηγούσε 60, άνετα, και έρχεται με τον αριστερό ελαστικό ήδη πάνω από τη διαχωριστική γραμμή προς το μέρος σου και σκέφτεσαι, ναι ρε φίλε, το βρίσκω κουλ που θέλεις να τυλιχτείς στη στροφή, μόνο που εγώ δεν μπορώ να πάω δεξιά εδώ, γιατί εκεί πηγαίνει κατηφόρα....
Και μετά αυτά τα πρόσωπα τρόμου κάθε φορά από αυτούς τους ηλίθιους, που κάθονται μέσα, με τα αστεία τους, δεν έχω ιδέα, είναι σαν συρτάρια που ανοίγουν, έχω δει πώς κάθονται μέσα! Τα τζελαρισμένα μαλλιά τους και τα γυαλιά ηλίου τους "Ray-Ban", αυτό δεν ήταν ακόμα αστείο, αλλά μετά τα γυαλιά ηλίου τους "Dior" ή "Gucki" και κάπως το αυτοκίνητο γεμάτο...
Ακούς τη μουσική, όταν περνούν δίπλα σου σαν σφαίρα, γιατί είναι πραγματικά πολύ κοντά. Και δεν αναρωτιέσαι πια, γιατί συμβαίνουν ατυχήματα.
Είδα φυσικά και τους εκνευρισμένους, που μετά πίσω από τον Frankie, είχα δηλαδή τρεις ανηφόρες, όπου ανέβηκα στην πρώτη ταχύτητα, πραγματικά τρεις φορές έπρεπε να φρενάρω έτσι, που ουσιαστικά στο άκρο του δρόμου που δεν υπάρχει εκεί, γλιστρούσα κατά μήκος του γκρεμού ή προσπαθούσα να κρατήσω τον Frankie μακριά από τον πέτρινο τοίχο, όταν οδηγούσα στην εσωτερική λωρίδα.
Ήταν κουραστικό και μετά όπως είπα, ήρθε το φορτηγό και ένας 20 τόνων ή 30... δηλαδή ήταν επίσης γεμάτος με χώμα.
Ανοίγει απλά έτσι ένα δρόμο και ξαφνικά τα SUV κατεβαίνουν στο χαλίκι, με τα τετρακίνητά τους ό,τι και αν είναι και ο τρόμος στο πρόσωπό τους δεν ήταν συνδεδεμένος με ασυναρτησία και θυμό εναντίον μου, αλλά φοβόντουσαν πραγματικά και ο οδηγός του φορτηγού έκοβε τη στροφή εντελώς χαλαρά.
Δηλαδή οδηγούσα από πίσω, πίσω από κάτι, που το σύμπαν ευτυχώς έβαλε ακριβώς μπροστά στον Frankie και έδειξε σε όλη τη μαλακία, τώρα είπα κάτι τέτοιο, δηλαδή στους Sackpfeiffen, για λίγο, παιδιά, μείνετε στη λωρίδα σας!!!
Δεν είναι διασκεδαστικό! Δεν είναι διασκεδαστικό, όταν κάποιος οδηγεί στη λωρίδα σου!
Και έτσι πέρασα ουσιαστικά από την τελευταία κορυφή του βουνού εδώ και στέκομαι τώρα με τον Frankie εκεί που στέκομαι!
Έχω ήδη κάνει έναν γύρο στο χώρο! Είναι όλα κλειστά! Κανείς εδώ! Δεν υπάρχει τίποτα! Κατά καιρούς κατεβαίνουν άνθρωποι από αυτοκίνητα και περπατούν εδώ!
Δηλαδή δεν έχω ιδέα, θα περάσω εδώ μια χαλαρή νύχτα οπωσδήποτε!
Ακολουθούν εικόνες...

Α ναι, σωστά, Blagaij και Pocitelj, προφανώς πέρασα από εκεί, μετά την καταστροφή στους καταρράκτες.
Είδα τον αριθμό των οχημάτων και τους ανθρώπους εκεί και μου ήταν ξεκάθαρο, ούτε το μοναστήρι ούτε αυτό το υπαίθριο χωριό θα με κάνουν να σταματήσω.
Σε καμία περίπτωση, σε καμία περίπτωση.
Εννοώ, το βρίσκω ωραίο, είναι Κυριακή και οι άνθρωποι ντύνονται όμορφα και βγαίνουν έξω και αυτό είναι εντάξει.
Απλά ήταν πάρα πολύ για μένα. Όταν οι αποστάσεις είναι κάτω από 15 μέτρα, τότε εγώ φεύγω.
Τώρα έρχεται πάλι ένα αυτοκίνητο. Όλοι πηγαίνουν κάπου εδώ. Αν και, απλά στέκονται στην τράπεζα. Είναι τρελό. Τώρα βγαίνουν σκυλιά και πάνε πρώτα να κατουρήσουν.
Ακριβώς. Ήθελα να σας πω κάτι περισσότερο γι' αυτό; Πρέπει; Χρειάζομαι; Όχι, δεν χρειάζομαι. Παρόλα αυτά ωραίο.
Και όπως είπα, αυτά τα πράγματα είναι τέλεια. Είναι πραγματικά υπέροχοι καταρράκτες.
Παρακαλώ προσπαθήστε να είστε εκεί πριν τις 10. Δηλαδή 10 το πρωί ή μετά τις 9 το βράδυ. Γιατί στις 9 το βράδυ κλείνουν τα μαγαζιά εκεί κάτω και τότε γίνεται και λίγο πιο ήσυχα. Τότε δεν κάθονται τόσοι πολλοί άνθρωποι στη βεράντα να σε κοιτάζουν να πλατσουρίζεις.
Και νεοπρένιο δεν είδα. Μα τώρα αρχίζει και ζεσταίνεται σιγά σιγά.

Μου πήρε λίγο μέχρι να καταλάβω τι εννοούσες! 🤣
Νόμιζα ότι ξέρεις τον καλλιτέχνη γκράφιτι!!! 🥳
Αχ υπέροχα, ευχαριστώ πολύ πολύ για τα γέλια!🤣
Έχω πραγματικά ενθουσιαστεί πάρα πολύ... δυάρι Golf, αχ...αυτό είναι στάνταρ για αυτούς, μονάρι Golf πολύ cool, υπάρχουν μερικά πραγματικά πετράδια, που τριγυρνάνε παντού.
Δηλαδή τα παλιά αυτοκίνητα κυκλοφορούν ακόμα εδώ σε 123, 124 πραγματικά η E-Class σε λιμουζίνα μορφή ακόμα και παραπάνω... στις πιο διαφορετικές εκδόσεις και ακόμα κυκλοφορούν εδώ, οπωσδήποτε...

Γι' αυτό υπάρχει φυσικά και μια ιστορία.
Προέρχεται ακόμα από τη Visoko, όταν κάπως έγινε λόγος για το ότι μία μέρα πριν την άφιξή μου στη Visoko ή εκεί κάτω είχα δει αυτό το μικρό αστείο στρατόπεδο με τις σκηνές των Σαουδαράβων.
Και ναι, έδειξα και φωτογραφία! Μου λέει ο Becir ότι πολλοί από τις αραβικές χώρες έρχονται στην περιοχή και ρωτούν πότε κλείνει αυτός ο καταρράκτης ή αυτό το ποτάμι; Πόση ώρα τρέχει τη μέρα;
Και οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν καθόλου, λογικό, δηλαδή δεν χωράει καθόλου στο νοητικό τους μοντέλο και κάποια στιγμή κατάλαβε τι εννοούν πραγματικά και ξαναρώτησε!
Εννοείς ότι το ανοίγουμε το πρωί και το κλείνουμε το βράδυ; Και αυτός ναι σαν μια βρύση! Και ο Becir λέει, αυτό βγαίνει από το βουνό! Δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε!
Και αυτό φαίνεται να εντυπωσίασε πολύ τον Άραβα, γιατί δεν μπορεί να το συλλάβει! (Γαβγίσματα στο φόντο) ναι ακριβώς, μοιάζεις ακριβώς σαν να έπρεπε να με γαβγίζεις, ρε σκυλάκο... αυτό είναι ένας ιπτάμενος σκύλος, δηλαδή αν τον κλωτσήσεις, πετάει...έφυγε κιόλας απευθείας... ακριβώς φτάνει 😘