Mama Antonija'nın Bahçesinde Katliam...ve Bir Gezi Hikayesi

Evreni seviyorum. Bu inanılmaz bir şey. Yani, Mama Antonia ile harika bir akşam geçirdim. Muhteşem bir veda yemeğiydi. Harika bir akşam. Benimle dans ederek ve Mama Antonia ile de bir şekilde eğlenceli akşamlar geçirdiğimizi artık hatırlamayan garson Irina, yine de ne Bolt ne Uber ne taksi ne de herhangi bir misafiri hiçbir şekilde eve dönmemizi sağlamak için ikna edemedikten sonra, kız arkadaşı Iris ve köpeği Pia ile son misafir olarak yemek yiyen genç bir adam, Damir, kendiliğinden bizi eve götürmeye karar verdi. Tüm hikayenin arka planı şu ki, onun eski bir Mercedes Vito'su var, gerçekten ilk modellerden, önde neredeyse üçlü bir sıra, yani sürücü koltuğu ve iki normal koltuk, ve arkadaki kasa bölümünü atölye olarak dönüştürmüş, kısaca ve rahatça kullanıma sundu. Tabii ki, bizi buradan Jadernovo'ya götürmek için bir şekilde 30 Euro alacağını söyleyerek. Sonra sabırla bekledik, bir bira daha içtim, Mama ile rahatça egzersiz yaptım, pelvis için jimnastik hareketleri, çünkü gerçekten pelvis kayması var, sonra arkadaki kasaya binmek için. Bana biraz kağıt serdi, çok kirli olmasın diye, ve ben Pia ile, bir çoban köpeği, dişi, bu kasa arabanın arkasında oturdum ve Mama Antonia önde Iris ve Damir ile oturdu. Ve köpek şimdi pek rahat değildi. İçten içe, o anda keyif aldım ve buraya geldik. Varışımızın fotoğrafını görebilirsiniz. Yani, tamamen rahat bir şekilde varışımı takip edebilirsiniz. Ve sonuç olarak şöyle, çünkü tüm süre boyunca içeride bağdaş kurarak bu atölye arabasında oturduk, tekne motorları tamir ettiği için inanılmaz derecede kokmuyordu. Orada boya ve diğer maddelerden, ne bulunabiliyorsa vardı. Yani yarın kesinlikle bir detoks kürüne ihtiyacım var. Ve bu saf bir keyifti. Güzel bir güven. Eve geldik. Mama Antonia hala deli gibi ev ayakkabılarını arıyor, çünkü kirli ayaklarla yalınayak yatağa gitmek istemiyor. Oysa yatak çarşafı diye bir şey var. Bunu hiç anlamıyorum. Ve işler böyle yürüdü, yani Mama için bu Shakespeare gibi bir şeydi. Nasıl geri döneceklerini bilmeden yola çıkan iki tip, nasıl geri döneceklerini bilmeden yola çıkan iki tip ve bir yerlerde ortada hiçbir yerde durup kendilerini geri götürecek rahat insanlar buluyorlar. Damir ise sonra Fränki'nin önünde durup diyor ki, Dostum, ne harika bir araba. Bu inanılmaz. Ve ona bu hikayenin bir parçası olacağına söz verdim, ki işte oldu. Ve bu bağlantı olduğunda, Mama'nın ona web sitesinin linkini vereceğini, bu hikayeyi sadece sizin için değil, onun için de nasıl hazırladığımı öğrenmesini dört gözle bekliyor. İşte bu gerçekleşti. Yani endişelenmenize gerek yok. Hesabın üstüne eklenen 30 Euro tam olarak beklediğim şey değildi. Tabii ki, mantıklı. Ancak şunu biliyorum ki, evren bunu planlıyor, Damir hikayeyi bir gün okuduğunda, sadece 30 Euro'yu ondan bana, hangi yolla ve ne şekilde olursa olsun, geri yönlendireceğim. Size ne diliyorum, harika akşamımdan sonra, bu arada Mama Antonia çok güldü. Çok fazla. Ve az önce değneğini, bu arada bugün yanında getirmediği değneğini, elimde tutarken, bunu artık atabiliriz diyebilir miyim derken, o içten hemen tepki verip içten, evet tabii ki dedi, sonra hayır, belki bir ara tekrar ihtiyacım olur dedi. İşte bu. Bu bir zihniyet meselesi. Düşüncelerin ve kişinin o andaki varlığa bakış şeklinin meselesi. Size ne diliyorum? Size anı yaşamayı diliyorum. Tüm keyifle, tüm güzellikle, kim ve ne olduğunuzun bilincinde, çok, çok fazla olumlu düşüncelerle, aşk, barış, neşe gözleme, şimdi aslında demeliyim. Tabii ki demek değil. Hey, eğlenin. Dinlendirici bir gece geçirin. Harika, rengarenk peri rüyaları görün. Ve yarın yeni haftaya muhteşem bir başlangıç yapın. Umarım tarihler konusunda yanılmıyorumdur. Yarını dört gözle bekliyorum. Ve bu inanılmaz gün için evrene teşekkür ediyorum. Teşekkürler. Hepinize kocaman sarılıyorum. Görüşmek üzere.