Hakkında

„Auf der Seidenstraße", bir seyahat blogu ya da rehber değil. Frankie'nin ve benim yolculuğumuz — Berlin Friedrichshain'dan, seçtiğim ev şehrinden, Almanya ve Avrupa'nın dışına, eski İpek Yolu'nu takip ederek, Japon ve Güney Çin Denizi'ne doğru. Şu anda oraya giden yolda ve ötesinde de mevcut olan ve "çağıran" ülkeler ve duraklar hakkında birçok fikir var. Şu anda Bosna'dayım, ardından Bulgaristan, Yunanistan, Girit, Türkiye, Gürcistan ve arada ne ortaya çıkarsa gelecek.

Bu yolculuk, bana yakın olan ya da olmuş insanlara yazdığım bir mektupla başladı: „Almanya'yı terk ediyorum — ve öylece kaybolmak istemiyorum, sizi de yanımda istiyorum." Önce kendi ülkemde uzun bir veda — Vogtland'da, Brandenburg'da eski Oder nehri kıyısında, Mecklenburg'da, Uckermark'ta, Prignitz'de ve Harz'da durakları olan "veda turu"m yolculuğu açıyor. 14.03.2026'da zamanı gelecek ve Berlin-F'Hain'daki "benim" avludan son çıkış gerçekten gerçekleşecek! İlk durak Wischershausen, ardından Prignitz'deki Suckow geliyor ve doğrudan doğum şehrim Zerbst, Warmsdorf'taki büyükanne ve büyükbabamın mezarı bunu takip ediyor. Oradan güneye doğru gidiyoruz. Altlindenau'da Almanya'dan veda gerçekleşiyor! Ve Çekya üzerinden Kärnten'e varıyorum, oradan da Hırvatistan'a devam etmek üzere.

Hırvatistan kıyısındaki 2 duraktan sonra, kıtanın iç kesimlerine doğru ilerliyor ve şu anda Visoko'da kalıyorum...ta ki Sofia'ya devam edene kadar....ki sonra çok ama çok farklı gelişti. "Blue Gate Camp"i ziyaretten sonra Velika üzerinden Maslarevo'ya gitti ve şimdi tam da Shkopilovtsi'de vaktimi geçiriyorum. Yolculuğum, Karadeniz kıyısı boyunca Kalamata bölgesine gidecek ve orada "Humus elçileri" dünyasına dalacak. Ekim sonunda, feribot fiyatları benim için tekrar uygun olduğunda, Girit'e gidecek ve orada kışı geçireceğim....

İlke

Barış ve Sevgi, yaşa, uyum. Tüm içtenlikte, dürüstlükte, açıklıkta, güvende ve hoşgörüde. Cesaretime ve sezgime daha fazla ALAN tanıyarak...İYİLEŞMEK ve kendime ve SİZE ilham vermek için...ANDAKİ YAŞAM

Bu yolculuk Mart'ta başlamıyor ve denizde bitmiyor. Iven'in yazdığı gibi, „zaten sonsuz zamandır sürüyor — neredeyse doğum öncesinden beri". Yolda olmak, varmak için bir araç değil, bir durumdur: bırakmak ve açık olmaktan oluşan süregiden bir süreç.

Burada bırakmak kelime anlamıyla kullanılıyor — ev, iş, ülke, alışılmış olanlar. Geriye kalan bağlılıktır: okuyan, dinleyen, hisseden insanlara ve yolda yaşamın gönderdiği her şeye. „Çünkü hayat güzel — zorluklar içinde ve onlara rağmen, hatta belki de tam da onlar sayesinde."

Minnettarlık temel tutumdur, değişim kırmızı iplik, farkındalık ritimdir. Parlak yüzey değil, hakikat. Özgünlük mükemmelliğin önüne geçer.

Taşıyan altı kelime

Merak · Macera · Barış · Sevgi · Açıklık · Cesaret

Frankie, Iven'in bu yolculukta yol arkadaşıdır — yemek pişirilen, uyunan, çalışılan ve yaşanan, ikisinin de çıktığı yolculuğu gerçekleştirmek için kullanılan tekerlekli ev...

Bu yüzden bu günlüğün adı: Frankie ve ben. Doğuya doğru giden ve ne gelirse onu gören iki kişi. Frankie, Hymer üst yapılı Mercedes-Benz 207D bazlı özel bir karavan. Adını, "Grace ve Frankie"de yaşlanan bir "hippi kızı" rolünü harika bir şekilde canlandırmayı başaran muhteşem oyuncu Lily Tomlin'den alıyor. Frankie "dünyaya gelişini" resmi olarak Aralık 1981'de Almanya'daki ilk kaydıyla gerçekleştirdi. Motor, Mercedes'e uzun yıllar boyunca, hatta bugüne kadar, dünya çapında böylesine önemli bir saygınlık kazandıran motordur. 2.400cc ve bir dizel motordan gelen 63 beygir gücüyle, yolculuk elbette "insanın" bugün hareket etmeyi düşündüğü genel "hıza" kıyasla mütevazı hızlarda ilerliyor. Bu doğal olarak, bir geçidi tırmanırken soluyarak ve yaya hızında hareket ederken sürekli "takipçi" birikimine de yol açıyor. Hareketli bir geçmişe sahip olan Frankie, Radebeul'dan arkadaşım Heiko aracılığıyla 2021'de bana ve o zamanki aşkıma ulaştı. Zaman, para ve arkadaşlarımın desteğiyle yapılan birçok yatırımdan sonra, umarım bizi birlikte düşünülen rotada taşıyacak bugünkü durumuna kavuştu.

Frankie, sürücüsü ve "sakini" kadar, rota ve ikisinin birlikte yaşadığı şeyler kadar benzersizdir. Ve bu sadece geçilecek fantastik manzaralar, şehirler, bölgeler ve ülkelerle değil, belki de özellikle, ona coşkuyla "saygı duruşunda bulunmak" için tekrar tekrar ortaya çıkan insanlarla ilgilidir. Yol kenarındaki insanlardan gelen sayısız "başparmak yukarı" işareti, temsil ettikleri milliyetler kadar çeşitlidir. İkimiz bir yerde biraz daha uzun süre kaldığımızda, insanların gelip Frankie ile birlikte bir fotoğraf çekmeyi istemeleri neredeyse her zaman olur...ki bu elbette minnetle GÜLÜMSEYEREK kabul edilir.

Önemli olan varmak değil. Önemli olan yolda kaybolmamak.

— FRANKIE VE BEN, yoldayız....gerçek HAYATTA ŞU ANDA....