Über

„Auf der Seidenstraße" ist kein Reiseblog und kein Ratgeber. Es ist die Reise von Iven Hildebrandt — von Berlin Friedrichshain, seiner gewählten Heimatstadt, hinaus aus Deutschland und Europa, der alten Seidenstraße folgend, dem Japanischen Meer entgegen.

Begonnen hat sie mit einem Brief an die Menschen, die ihm nah sind: „Ich verlasse Deutschland — und will nicht einfach so verschwinden, sondern euch dabei haben." Erst ein langer Abschied durch das eigene Land — die Geburtsstadt Zerbst, das Grab der Großeltern in Warmsdorf, die stillen Plätze am Wasser. Dann, im Frühjahr, der Aufbruch nach Süden.

Leitsatz

Love, live, harmony.

Ta podróż nie zaczyna się w marcu i nie kończy nad morzem. Trwa, jak pisze Iven, „od zawsze — niemal przedurodzeniowo". Bycie w drodze nie jest środkiem do przybycia, lecz stanem: ciągłym procesem puszczania i otwierania się.

Puszczanie jest tu rozumiane dosłownie — mieszkanie, praca, kraj, to, co znane. Pozostaje więź: z ludźmi, którzy czytają, słuchają, współczują, i z tym, co życie zsyła w drodze. „Bo życie jest piękne — także i pomimo przeciwności, a może właśnie dzięki nim."

Wdzięczność jest podstawową postawą, przemiana czerwoną nicią, uważność tempem. Nie połysk, lecz prawdziwość. Autentyczność przed perfekcją.

Sechs Worte, die tragen

Neugier · Abenteuer · Frieden · Liebe · Offenheit · Mut

Frankie ist Ivens Weggefährte auf dieser Fahrt — das rollende Zuhause, in dem gekocht, geschlafen und gelebt wird. Daher der Name dieses Tagebuchs: Frankie und ich. Zwei, die nach Osten fahren, und schauen, was kommt.

Es geht nicht darum, anzukommen. Es geht darum, unterwegs nicht zu verschwinden.

— Iven Hildebrandt, unterwegs